Tuesday, October 30, 2012

Τα φώτα της πόλης


Όλα κινούνται, όλα φεύγουνε
τα πάντα αλλάζουν.
Ψηλά τα σύννεφα, γαλάζια, γκρίζα
άσπρα σαν πούπουλα, μαύρα σαν λύπες
κι άλλα σαν όνειρα.
Μηνύματα άνοιξης τα χελιδόνια
κι οι χρυσοπλούμιστες οι πεταλούδες
κι όλα τα λούλουδα.
...
Είνε τα κύματα, είνε τα σύννεφα
είνει οι κόσμοι μέσα στο άπειρο.
Είνε κι ' άνθρωποι...
Μα μένω εγώ.
Κι είμαι σαν δέντρο πούχει φυτρώσει
στο βουλεβάρτο μέσα στην άσφαλτο.  

Τα φώτα της πόλης 1939

Τα φώτα της πόλης, αφιέρωση.

"Τα φώτα της πόλης",

Αφιέρωση ,

Συντρόφισσα της ζωής μου,
Δεν μας δένουν ή έμορφιά, μήτε τα νειάτα
κι ούτε της σάρκας οι ορμές που λυώνουν.
Οι ψυχές μας, ξεπέρασαν αδελφωμένες και τα σύνορα του έρωτα ακόμα.

Πλανιόμαστε σε Νιρβάνα,
πού οι λέξεις δεν μπορούν να χρωματίσουν
με ήχους, τα αιστήματα, που ζούμε.

Σε μια Νιρβάνα καλωσύνης
κι' ανείπωτης ευγένειας και χαράς,
που δεν εκφράζουν, παρά τα μάτια
και των χεριών, τα σφιξίματα, τα βαθειά.


Συνοδοιπορίσσα πιστή στις καταιγίδες
και στις σπάνιες στιγμές της ξαστεριάς,
ας ήταν η ζωή μας έτσι να κυλήσει,
ήρεμα πάντα, απλά κι άρμονικά.

Κι άγνωστοι, σ' αγνώστους να κλείσουμε τα μάτια
με το χαμόγελο της χαράς...
πιστή συνοδοιπόρισσα στις καταιγίδες
και στις σπάνιες μέρες της χαράς.


Κάιρο 1939.